złożone – mają rozgałęzienia dalszych rzędów: kłos złożony – z osi głównej wyrastają kłosy proste – kłoski (np. pszenica, żyto), wiecha – oś główna wykształca odgałęzienia dalszych rzędów zakończone pojedynczymi kwiatami (np. lilak pospolity, wiele gatunków traw), wiecha złożona – rozgałęzienia zakończone są nie pojedynczymi kwiatami, a kłoskami (owies, kwiaty męskie kukurydzy), baldach złożony – osie boczne zakończone są małymi baldachami, tzw. baldaszkami (koper),
Kwiatostany wierzchotkowe
Mają kwiat na szczycie osi, który kończy jej wzrost na długość (zamknięte), rozgałęziają się sympodialnie. Gdy oś główna zakończy wzrost – rozwija się jedno lub więcej odgałęzień bocznych, każde z kwiatem szczytowym kończącym jego wzrost (rośliny, które wytwarzają tylko pojedynczy kwiat na szczycie pędu kończący jego wzrost nazywane są haplokaulicznymi). Kwiaty kwitną kolejno od środka, tj. od szczytu osi głównej, do coraz dalszych od niego odgałęzień bocznych. Kwiatostany wierzchotkowe dzieli się na: wierzchotka jednoramienna (monochazjum) – z pojedynczymi rozgałęzieniami osi na kolejnych rzędach: sierpik – odgałęzienia kwiatostanu jednostronne, kwiaty ułożone w linii prostej (np. niezapominajka, żywokost), skrętek – odgałęzienia kwiatostanu jednostronne, kwiaty ułożone spiralnie (zygzakowato) (np.