Warmiaczki zakładały czepce tylko na największe uroczystości, najczęściej kościelne. Częściej nosiły tańsze tzw. „miękkie mycki” z białego muślinu lub tiulu.
W okresie żałoby kobiety obwiązywały czepce czarnymi chustami, a na uroczystości rodzinne lub kościelne niebieską albo czerwoną.
Historia Wkładanie czepca na głowę zaślubionej kobiety następowało o północy, podczas uroczystości weselnych. Wówczas zdejmowano z głowy panny młodej wianek z mirtu, a nakładano czepiec. Panny nie mogły nosić czepców. Zabraniała im tego ustawa biskupa Jana Stanisława Zbąskiego z roku 1694. Jednak ten zakaz nie był respektowany i panny ubierały czepce, ale nieco skromniej ozdobione, z węższymi wstążkami.
Często Warmiaczki w podeszłym wieku, gdy nie miały spadkobierczyni, której mogłyby przekazać swój czepiec, przekazywały zakonnicom złote nici z denek swoich czepców do wyszywania ornatów kościelnych, ponieważ czepce warmińskie były dziełami sztuki hafciarskiej. Wyrobem czepców zajmowały się siostry zakonne Zgromadzenia św.