Dalej w kierunku północy, przebieg nasunięcia ramzowskiego na bloku przedsudeckim jest trudny do ustalenia ze względu na złe odsłonięcie skał krystalicznego podłoża. Nasunięcie w kierunku południowym przedłuża się w Nasunięcie moldanubskie będące granicą między strefą płaszczowin moldanubskich i morawskich.
Inne W górskiej części Sudetów Nasunięcie ramzowskie jest dobrze rozpoznane i zdefiniowane, dalej w kierunku północy przebieg nasunięcia jest trudny do ustalenia i jest on odmiennie interpretowany przez różnych naukowców. Kierunek przebiegu Nasunięcia ramzowskiego po raz pierwszy wyznaczył w 1897 roku Kretschmer. Według teorii Suessa Nasunięcie ramzowskie spełniło w Sudetach rolę wielkiego nasunięcia płaszczowinowego. Zdaniem Oberca przemieszczenie zachodzące wzdłuż sudeckiego uskoku brzeżnego jest efektem intersekcyjnym związanym z głębszym rozcięciem erozyjnym bloku przedsudeckiego. Duży wkład w wyznaczanie przebiegu nasunięcia ramzowskiego na bloku przedsudeckim wniósł profesor Erich Bederke. W świetle najnowszych poglądów Schumanna Sudety Zachodnie i Sudety Wschodnie stanowią fragmenty dwóch płyt litosfery, które w epoce waryscyjskiej uległy kolizji. Szew tektoniczny pomiędzy nimi stanowi strefa Starégo Města.