Małżeństwo to miało na celu unormowania stosunków między Piastami wielkopolskimi i opolskimi wobec utraty przez Władysława w 1244 księstwa kaliskiego na rzecz brata Eufemii Przemysła I.
W 1258 razem z mężem i synami Eufemia ufundowała klasztor cystersów w RudachJerzy Horwat, Eufemia, w: Książęta i księżne Górnego Śląska, pod red. Antoniego Barciaka, Katowice 1995, s. 41.. Z kolei w 1281 wyraziła zgodę na nadanie premonstratensom 100 frankońskich łanów ziemi w LubnieKrzysztof Ożóg, Eufemia w: Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, s. 149..
Owdowiała w 1281 (po 25 marca) lub 1282 roku.
Zmarła 15 lutego po 1281 roku. Przypuszcza się, że żyła jeszcze w 1287Data zgonu Eufemii nie jest pewna. Starsza literatura: Oswald Balzer,Genealogia Piastów, Kraków 1895,s. 238, Kazimierz Jasiński, Rodowód Piastów Śląskich, t.III, Wrocław 1977, s. 28, jako datę zgonu Eufemii określała 15 lutego po 1281. Wobec odkrycia przesłanki iż Eufemia mogła jeszcze żyć w 1287 nowsza literatura przesuwa rok zgonu na 1287,por. Krzysztof Ożóg, Eufemia ..., s. 149-150, oraz Kazimierz Jasiński, Genealogia Piastów Wielkopolskich. Potomstwo Władysława Odonica, w: Nasi Piastowie, Poznań 1995.
Eufemia i Władysław mieli czterech synów: Mieszka, Kazimierza, Bolesława i Przemysława oraz córkę () – pierwszą żonę Henryka IV Prawego.