Raport wzywał do traktowania problemów ochrony środowiska w sposób globalny i ostrzegał, że ludzkość z dotychczasowym sposobem gospodarowania zmierza do katastrofy i tylko połączony wysiłek wszystkich krajów może jej zapobiec.
Raport ten wstrząsnął światową opinią publiczną i spowodował przekształcenie się słabego ruchu ochrony przyrody w prężny ruch ekologiczny.
Najważniejsze zagadnienia poruszane w tym raporcie: brak powiązania wysoko rozwiniętej techniki i technologii z wymogami środowiska wyniszczenie ziem uprawnych bezplanowy rozwój stref miejskich zmniejszanie się powierzchni wolnych, otwartych terenów znikanie wielu form życia zwierzęcego i roślinnego zatruwanie i zanieczyszczanie środowiska konieczności ochrony takich elementów środowiska jak gleba, woda i powietrze.
Raport ten uświadomił skalę globalnych zagrożeń środowiskowych i jest uznawany za jeden z czynników, które przyczyniły się do podjęcia międzynarodowych działań na rzecz ochrony środowiska, w tym zwołania Konferencji ONZ w Sztokholmie w 1972 roku oraz utworzenia Programu Środowiskowego Narodów Zjednoczonych (UNEP).