Armie białych były dowodzone przez dawnych carskich generałów którzy byli przeciwni zarówno rewolucji lutowej jak i październikowej. Ponieważ w carskiej Rosji żyło im się bardzo dobrze, ich ideologią była walka dla Rosji. Taka ideologia nie przyciągała jednak do ich armii chłopów. Zrażała też mniejszości narodowe żyjące na terytorium imperium rosyjskiego. Ze względu na zamordowanie cara Mikołaja II i jego rodziny, biali nie posiadali nikogo, kto byłby w stanie pokierować działaniami wszystkich części, przy tym poszczególni liderzy mieli samodzielne ambicje polityczne.
Do naczelnych dowódców wojskowych białych należeli:
Michaił Aleksiejew (1857–1918) – dowódca Armii Ochotniczej w latach 1917–1918, Anton Denikin (1870–1947) – dowódca Armii Ochotniczej po śmierci gen. Ławra Korniłowa (kwiecień 1918 – 8 stycznia 1919), od 8 stycznia 1919 Sił Zbrojnych Południa Rosji (połączone Armia Ochotnicza i Armia Dońska) (do 4 kwietnia 1920), Nikołaj Judenicz (1862–1933) – dowódca Armii Północno-Zachodniej, 1918–1920, Władimir Kappel (1883–1920), Aleksandr Kołczak (1874–1920) – minister wojny i marynarki w antybolszewickim Dyrektoriacie Ufijskim, potem w latach 1918–1920 dowódca Wojskowych Sił Rosji na Syberii i Uralu tzw.