Albatros wędrowny (Diomedea exulans) – gatunek dużego ptaka morskiego z rodziny albatrosów (Diomedeidae), zamieszkujący oceany południowej półkuli. Narażony na wyginięcie, jeden podgatunek zagrożony krytycznie.
Taksonomia Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał Karol Linneusz w 1758 w 10. edycji Systema Naturae. Jako miejsce typowe wskazał Przylądek Dobrej Nadziei, a gatunkowi nadał nazwę Diomedea exulans. Nazwa ta jest obecnie (2021) utrzymywana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC); uznaje on albatrosa wędrownego za gatunek monotypowy, jednak klasyfikacja jest kwestią sporną. Autorzy Kompletnej listy ptaków świata wyróżniają 5 podgatunków. Albatrosy: atlantycki (D. (e.) dabbenena), białolicy (D. (e.) amsterdamensis), różowodzioby (D. (e.) antipodensis) i auklandzki (D. (e.) gibsoni) bywają również uznawane za odrębne gatunki. Istnieją znaczące różnice zarówno w morfologii, jak i DNA. Pomysł podziału albatrosa wędrownego na 5 podgatunków wprowadził Warham w 1990 (A checklist of the Procellariiformes [Appendix 1]);