Kuny były montowane w przedsionku synagogi. Stanie w kunie zadawano też jako pokutę przy spowiedzi (obręcz pokutników).
Publiczne odbycie kary kuny całkowicie rehabilitowało winowajcę, zwyczajowo nie przypominało się już nigdy o popełnionym przestępstwie.
Karę kuny zlikwidowano w zaborze austriackim w 1777 r. podczas reform wprowadzanych przez cesarza Józefa II, nakazując jednocześnie likwidację wszystkich kun. W Krakowie karę tę zlikwidowano w roku 1779. Na innych ziemiach polskich przetrwała do XIX wieku. Do czasów współczesnych kuny przetrwały m.in. w Krakowie, przy południowym wejściu do kościoła Mariackiego.
Przypisy Michał Rożek: Smakowitości obyczajowe. Kraków: Petrus, 2009, s. 166-168, .
Bibliografia
Aleksander Brückner, Encyklopedia staropolska, PWN, Warszawa 1990, wyd. pierwsze fotooffsetowe. Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, Wiedza Powszechna, Warszawa 1972, wyd. II.
Kategoria:Historyczne narzędzia wykonywania kar