W odróżnieniu od swoich rodaków – Oskara Wernera, Marii Schell, Romy Schneider, Curta Jungersa czy Horsta Buchholza – nie zrobił kariery międzynarodowej, natomiast cieszył się dużym uznaniem w krajach niemieckojęzycznych. Był określany mianem „niemieckiej odpowiedzi na Cary Granta”. Co gorsza, jego przerwa w Stanach Zjednoczonych zakończyła się, zanim się zaczęła: podpisał kontrakt z June Allyson w remake’u Mój pan mąż (My Man Godfrey, 1956), ale został zwolniony po 16 dniach zdjęć i zastąpiony przez Davida Nivena, gdy Fischer podobno stracił pamięć podczas kręcenia. Fischer wyreżyserował i zagrał doktora Paula Vennera u boku Anouk Aimée w dramacie Szukam ciebie (L’amour ne meurt jamais, 1956), opartym na sztuce A. J. Cronina Jupiter Laughs. Wyreżyserował wspólnie z Georgiem Marischką i zagrał tytułową postać w dramacie Hanussen (1955), filmie szczegółowo opisującym życie jasnowidza Erika Jana Hanussena. Choć film uważany jest za wysoce romantyczny, pomógł historykom i biografom w odkryciu nieznanych wcześniej faktów. Zagrał także tytułową rolę tragicznego króla Bawarii Ludwika II w klasycznym niemieckim dramacie historycznym Helmuta Käutnera Ludwig II: Splendor i koniec króla (Ludwig II: Glanz und Ende eines Königs, 1955).
W 1942 zawarł związek małżeński z aktorką pochodząca z Pragi, Anną Usell.