zimują w północnej Afryce † C. p. maderensis Tschusi, 1904 – Madera C. p. azorica E. Hartert, 1905 – wschodnie i centralne Azory C. p. iranica (Zarudny, 1910) – obszary na południowy wschód od Morza Kaspijskiego, północny i zachodni Iran C. p. casiotis (Bonaparte, 1854) – Kazachstan i Uzbekistan na północ do Afganistanu, północny Oman, południowo-wschodni Iran, północny Pakistan i Kaszmir; zimowiska znajdują się na wschód od Nepalu.
Od połowy XIX wieku postępuje proces zasiedlania miast przez grzywacze, zachodzący z zachodu na wschód. Na zachodzie Europy pierwsze trwałe populacje miejskie tych gołębi powstały w 1. połowie XIX wieku. W Polsce grzywacze zasiedliły najpierw miasta w zachodniej części kraju, a w latach 70.–90. XX wieku większe aglomeracje na wschodzie kraju, np. Olsztyn i Lublin. Przykładowo, w Częstochowie pierwsze lęgi grzywaczy stwierdzono dopiero w 1992.
Morfologia thumb|left|Samiec grzywacza
długość ciała: ok. 41–45 cm długość czaszki: 5,6–6,0 cm, z czego na dziób przypada 2,6–2,8 cm. rozpiętość skrzydeł: 70–75 cm długość ogona: 13,8–14,9 cm skok: 25–28 mm masa ciała: 284–690 g
To największy przedstawiciel gołębiowatych w Polsce. Grzywacze to duże gołębie o zaokrąglonej sylwetce i wydatnej piersi. Upierzenie w większości niebieskoszare.