W 1835 roku „Le Figaro” zmienia charakter z satyrycznego na zaangażowany politycznie po stronie monarchistów. Na jego łamach publikowali w tym czasie między innymi Honoré de Balzac, Émile Zola i nadal Alexandre Dumas oraz Victor Hugo. W latach 1835–1845 ukazywał się nieregularnie. Od 16 lutego 1845 przez kolejne dziewięć lat nie ukazał się ani jeden numer.

2 kwietnia 1854 roku „Le Figaro” został reaktywowany przez Hippolyte de Villemessanta. Początkowo jako tygodnik. Nowy właściciel zaprosił do współpracy znanych publicystów, gazeta publikowała więcej krótkich informacji, nekrologi, listy od czytelników i plotki z Paryża. Od 16 listopada 1866« Le Figaro » a 200 ans : son histoire en douze dates roku gazeta ponownie ukazywała się codziennie, zyskując pozycję najpopularniejszego czasopisma w Paryżu.

W czasie Komuny Paryskiej „Le Figaro” uznany został za dziennik burżuazyjny i jego wydawanie zostało zabronione. Po jej upadku druk został wznowiony. O pozycji na rynku prasowym świadczyło powierzenie „Le Figaro” partonatu prasowego nad Wystawami Światowymi w latach 1889 i 1890. W wydaniu z 2 lutego 1906 roku ukazuje się pierwsza fotografia.