Otrzymane dane są następnie analizowane komputerowo.
W lidarze stosowane są m.in.: impulsowy laser ekscimerowy, laser azotowy, laser barwnikowy oraz YAG:Nd.
Fotogrametria wykorzystuje lidar do skanowania terenu z samolotu, satelity lub drona. W trakcie przelotu rejestruje się prostokątny pas terenu w płaszczyźnie poprzecznej do kierunku lotu. Wyznaczanie powierzchni terenu wykonuje się z samolotu o znanej pozycji, wyznaczonej przez GPS i INS (Inertial Navigation System). Stosuje się dwa rodzaje systemów laserowych: Laser impulsowy (dużo częściej wykorzystywany), w którym do obliczenia odległości mierzony jest czas pomiędzy wysłaniem a odbiorem impulsu laserowego. Kolejny impuls jest wysyłany po odbiorze poprzedniego. Laser CW (continuous wave) o ciągłej emisji światła, w których mierzone są różnice faz pomiędzy impulsem wysłanym i odbieranym.
Cechy lidaru Wśród zalet lidaru dla tworzenia numerycznego modelu terenu można wyróżnić: niezależność od warunków oświetlenia; znaczną niezależność od pogody z wyjątkiem mgły i dużego zachmurzenia; wysoką dokładność 0,15–0,25 m; krótki czas opracowania danych i niewysoki koszt.
Wśród wad natomiast: pochłanianie impulsów laserowych przez chmury, mgłę, wodę, asfalt i smołę; dużą objętość zbiorów danych.