w latach 1870. kościoły tego wyznania powstały we wszystkich większych miastach Wielkiej Brytanii i jej kolonii oraz w USA. Na przełomie XIX i XX wieku spirytualiści zaliczali się do najbardziej radykalnych reformatorów społecznych: głosili równouprawnienie płci, prawo głosu dla kobiet i abolicję.
Praktyki spirytualizmu religijnego (np. seanse kontaktów z duchami) stały się w epoce wiktoriańskiej popularne we wszystkich warstwach społecznych, przypuszczalnie nawet w angielskiej rodzinie królewskiej.
W 1924 istniało 309 lokalnych Kościołów Spirytualistycznych oraz wiele innych podobnych doktrynalnie. W okresie międzywojennym zaczął działać (istniejący do dziś) College of Psychic Studies w Stansted (rodzaj wyższej uczelni spirytualizmu).
W 1957 brytyjski Kościół podzielił się na 2 odłamy: Spiritualist's National Union, utworzony pod wpływem Arthura Finlaya, który podkreślał odrębność spirytualizmu oraz tzw. "Spirytualizm Chrześcijański", który uznawał się za wyznanie chrześcijańskie.