DS 370-397. III Synod w Valence (855) – odrzuca naukę Jana Szkota Eriugeny, który głosił predestynację. Piotr Abelard – chciał przy pomocy logiki wyjaśnić zależność woli i łaski. Jego twierdzenia odrzucił w 1140 Synod w Sens. XV Sobór w Vienne (1311–1312) – odrzuca naukę begardów, twierdzących, że jedynie drogą kontemplacji można osiągnąć jedność z Bogiem. In agro dominico Jana XXII (1329) – przeciw Mistrzowi Eckhartowi, głoszącemu możliwość samodoskonalenia, aż do jedności z Bogiem (panteizm). Jan Wiclif i Jan Hus – głosili ścisłą predestynację. Potępieni z różnych powodów przez XV Sobór w Konstancji (1414–1418). Exsurge Domine Leona X (1520) – uznanie za heretyckie in globo 41 zdań z dzieł Marcina Lutra, który twierdził, że człowiek bez łaski jest zły i nie ma możliwości czynienia dobra. XIX Sobór trydencki – dwa dokumenty – Dekret o grzechu pierworodnym (1546) i Dekret o usprawiedliwieniu (1547) – systematyzują doktrynę o grzechu pierworodnym, o zbawczym dziele Chrystusa i o łasceBF 307-373. Wstęp. (...) Ów starodawny wąż, odwieczny wróg rodzaju ludzkiego, wśród licznego zła, którym trapiony jest Kościół Boży w naszych czasach, rozniecił nie tylko nowe, lecz także stare waśnie również o grzechu pierworodnym i jego środku zaradczym (...) Kan. 1.