Wcześniej, bo w 1459, pojawiły się jeszcze dwa projekty maszyn napędzanych bez pomocy zwierząt. Jeden z nich zaprojektowany był przez cesarza Maksymiliana. Przedstawiał pojazd w kształcie olbrzymiego koła o średnicy 6 metrów, na których osiach zamontowane były siedzenia dla pasażerów. Koła połączone były obręczą, po której chodzący ludzie napędzali maszynę. W tym samym roku powstał też drugi projekt nieznanego autora. Przedstawiał drewniany bogato zdobiony pojazd. Napędzany był przez idących z boku ludzi za pośrednictwem drągów i przekładni zębatych oraz osoby idące z tyłu, które oprócz tego, że napędzały pojazd, to dodatkowo sterowały tylnymi kołami.
Około 1678 flandryjski ksiądz Ferdinand Verbiest zaprezentował chińskiemu cesarzowi model pojazdu napędzanego parą.
Pierwsze pojazdy napędzane parą (1769-1830) thumb|Pojazd Siegfrieda Marcusa z 1889 thumb|Ford Model T z 1911 Jednak pierwszym udokumentowanym pojazdem napędzanym silnikiem cieplnym był parowy wehikuł francuskiego inżyniera wojskowego Nicolasa-Josepha Cugnota, zbudowany w 1769. Pojazd Cugnota przeznaczony do ciągnięcia dział był napędzany prymitywną, dwucylindrową maszyną parową, która umożliwiała jego ruch z prędkością zaledwie 4 km/h.