Wystąpił w wielu międzynarodowych turniejach, zwyciężając m.in. w Reykjaviku (1957, 1966, 1972 – wspólnie z Florinem Gheorghiu i Vlastimilem Hortem, 1976 – wspólnie z Janem Timmanem), Beverwijk (1959), Mariańskich Łaźniach (1961) oraz Wijk aan Zee (1976, wspólnie z Ljubomirem Ljubojeviciem).
Pod koniec lat 70. ograniczył starty w turniejach, rozpoczynając karierę działacza szachowego oraz polityczną. W latach 1978–1982 pełnił funkcję prezydenta Międzynarodowej Federacji Szachowej, natomiast w roku 1982 mianowany został sekretarzem Parlamentu Islandii. Jest autorem książki o meczu stulecia Fischer - Spasski. W 2003 w Reykjaviku wygrał mecz szachów szybkich z Bentem Larsenem w stosunku 5 - 3. Był to rewanż za mecz z 1956, w którym dwudziestoletni wówczas Larsen pokonał swego rówieśnika 4½ - 3½.
28 stycznia 2015 został honorowym obywatelem Reykjavíku. Był jednym z ostatnich żyjących szachistów o liczbie Morphy’ego równej 3.
Odznaczenia Krzyż Wielki Orderu Sokoła Islandzkiego (1980) Krzyż Kawalerski Orderu Sokoła Islandzkiego (1972)
Przypisy
Bibliografia W.Litmanowicz, J. Giżycki, "Szachy od A do Z", tom II, Warszawa 1987, str.