thumb|200px|Miniatura przedstawiająca Mahometa na kobiercu modlitewnym o wzorze ukierunkowanym
Kobierzec – jednostronna tkanina dekoracyjna pochodzenia wschodniego. Wykorzystywana przede wszystkim jako ozdoba ścienna. Zawiera ornamentalne wzory, co odróżnia ją od tkanin obrazkowych – gobelinów. Charakterystyczny element kultury perskiej, a także m.in. polskiej epoki sarmatyzmu. Kobierce produkowane są również współcześnie, głównie w krajach Bliskiego Wschodu. Niekiedy słowa „kobierzec” używa się w roli synonimu bogato zdobionego dywanu, a także w utartym związku frazeologicznym: stanąć na ślubnym kobiercu.
Osobny termin „makata” odnosi się do kobierców jedwabnych, przetykanych srebrem lub złotem.
Wytwarzanie thumb|150px|Dwunitkowy węzeł Giordi (smyrneński) thumb|150px|Dwunitkowy węzeł Senneh (perski) Kobierce wytwarza się w procesie tkania, poprzez przeplatanie nitek osnowy nitkami wątku oraz układanie między parami wątków węzłów tworzących wzór. Podstawowym surowcem jest przędza z włókien pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego – bawełna, wełna, jedwab, współcześnie również włókna sztuczne. Tkanina tworzona jest z osnowy i dwóch wątków. Jeden to cienki wątek wiążący, który przeplatając się z osnową w splocie płóciennym tworzy strukturę nośną kobierca.