Bill Talbert, właśc. William Franklin Talbert (ur. 4 września 1918 w Cincinnati, Ohio, zm. 28 lutego 1999), tenisista amerykański, zwycięzca dziewięciu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa Praworęczny Talbert grał chętnie z głębi kortu, dysponując klasycznymi uderzeniami, ale posiadał również skuteczny wolej, który otworzył mu drogę do sukcesów deblowych. W deblu odbierał serwis przeciwnika z prawej strony. Znany był z umiejętności taktycznych na korcie.
Między 1941 a 1954 trzynaście razy figurował w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego, w tym na pozycji wicelidera w 1944 i 1945. W 1949 i 1950 znalazł się także w dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego (w okresie II wojny światowej tej klasyfikacji nie prowadzono), w 1949 na trzecim miejscu (za rodakami Pancho Gonzálezem i Tedem Schroederem). Zaliczył dwa finały mistrzostw USA w grze pojedynczej, przegrywając w 1944 i 1945 z Frankiem Parkerem. Talbert, w odróżnieniu od swojego przeciwnika, pozostawał w okresie wojennym poza służbą wojskową ze względu na cukrzycę. W innych turniejach wielkoszlemowych najdalej w singlu doszedł do półfinału mistrzostw Francji w 1950. Przegrał z późniejszym triumfatorem imprezy Budge Pattym 6:2, 4:6, 4:6, 6:4, 11:13.