Malcolm Douglass Whitman (ur. 15 marca 1877 w Nowym Jorku, zm. 28 grudnia 1932 w Nowym Jorku) – amerykański tenisista, trzykrotny zwycięzca mistrzostw USA w grze pojedynczej, dwukrotny zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa Whitman studiował prawo na Harvardzie, w 1896 roku zdobył międzyuczelniane mistrzostwo USA w grze pojedynczej w barwach tej uczelni, a w dwóch kolejnych latach mistrzostwo w grze podwójnej w parze z Leo Warem.
W 1898 roku po raz pierwszy został zwycięzcą mistrzostw USA (obecnie US Open). W finale turnieju pretendentów pokonał Dwighta Davisa i formalnie tytuł przypadł mu walkowerem, ponieważ mistrz sprzed roku, Robert Wrenn, przebywał na froncie wojny hiszpańsko-amerykańskiej i nie mógł wziąć udziału w challenge round. Whitman obronił mistrzostwo w 1899 i 1900 roku. W 1901 roku Whitmana zabrakło w mistrzostwach USA, a rok później doszedł jeszcze raz do finału turnieju pretendentów, w którym uległ Brytyjczykowi Reginaldowi Doherty'emu.