Robert Duffield Wrenn, Bob Wrenn (ur. 20 września 1873 w Highland Park, zm. 12 listopada 1925 w Nowym Jorku) – amerykański tenisista, pięciokrotny zwycięzca mistrzostw USA w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.
Kariera tenisowa Podobnie jak wielu innych członków jego rodziny od młodości z powodzeniem uprawiał wiele dyscyplin sportowych. W czasie studiów na Harvardzie grał m.in. w futbol amerykański, baseball, wyróżniał się także jako tenisista (międzyuczelniany mistrz USA w deblu z F. B. Winslowem w 1892 roku). Po raz pierwszy znalazł się w czołówce rankingu krajowego w 1892 roku, na 8. miejscu. Rok później awansował już na pozycję lidera, przede wszystkim dzięki pierwszemu tytułowi mistrzowskiemu zdobytemu na trawiastych kortów w Newport.
W 1893 roku okazał się najlepszy w mistrzostwach USA (obecnie US Open), pokonując w finale turnieju pretendentów Freda Hoveya. Na starcie imprezy zabrakło triumfatora sprzed roku Olivera Campbella i tym samym Wrennowi przypadł tytuł bez konieczności rozgrywania właściwego finału (challenge round). Został on pierwszym leworęcznym zwycięzcą mistrzostw, a zarazem pierwszym przedstawicielem stylu defensywnego.