Paul Emil von Lettow-Vorbeck (ur. 20 marca 1870 w Saarlouis, zm. 9 marca 1964 w Hamburgu) – niemiecki generał, dowódca wojsk cesarskich walczących w I wojnie światowej na terenie Niemieckiej Afryki Wschodniej (była to jedyna niemiecka kampania wojskowa w posiadłościach zamorskich, gdzie Niemcy nie zostali pokonani)Nigel Cawthorne, Dowódcy i generałowie. Prawdziwe historie, Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa, 2014, s. 154..
Młodość Paul Emil v. Lettow-Vorbeck pochodził z prastarej szlachty pomorskiej o tradycjach rycerskich i wojskowych. Jego ojciec gen. Paul Karl z rodzinnego majątku w Węgorzycach (do 1945 Wangeritz), stacjonował przy granicy z Francją, gdzie urodził się Paul Emil, który następnie studiował w Akademii Wojskowej w klasie o specjalności artyleryjskiej. W 1900 brał udział w tłumieniu powstania bokserów w Chinach. Później w latach 1904–1908 odbywał służbę w Niemieckiej Afryce Południowo-Zachodniej, gdzie walczył ze zbuntowanymi plemionami Hererów i Hotentotów. Został wówczas ranny w lewe oko i musiał poddać się rekonwalescencji w Południowej Afryce, gdzie zaprzyjaźnił się z Janem Smutsem, przeciwko któremu musiał później walczyć w czasie I wojny światowej. W latach 1909–1913 był dowódcą II Cesarskiego Batalionu Piechoty Morskiej (II Seebataillon Kaiserliche Marine-Infanterie).