Niewola zakończyła się w marcu 1405 r., kiedy to obaj chłopcy zostali porwani z Windsoru przez zbuntowanych przeciwko Henrykowi baronów – sir Edmunda Mortimera, wuja chłopców, i jego szwagra Henry’ego Percy’ego, syna hrabiego Northumberland, zwanego „Hotspur”, „Gorąca ostroga”, którzy uciekli z chłopcami do Walii, do walczącego tam z Anglikami Owena IV Glendowera.

W 1409 r. po stłumieniu rebelii i ścięciu tak sir Mortimera jak i Hotspura, obaj chłopcy ponownie trafili w ręce lancastrystów i zostali powierzeni pieczy księcia Walii. Roger zmarł niedługo później, zaś Edmund doczekał 1413 r., kiedy to nowy król Henryk V przywrócił mu wolność i wszystkie tytuły.

Dalsze dzieje Edmund cieszył się zaufaniem króla Henryka (zwanego często „królem Harrym”). Zaufanie to wzmogło się, kiedy Edmund w 1415 r. wyjawił królowi istnienie spisku, mającego go obalić i wprowadzić na tron właśnie Edmunda. Harry zareagował błyskawicznie – spisek został rozbity, zaś jego przywódcy powieszeni. Wśród nich znalazł się szwagier Edmunda hrabia Cambridge.