Regentka Królestwa Szkocji Pokój angielsko-szkocki przetrwał bez większych zawirowań do śmierci Henryka VII w 1509 r. Nowy król Anglii, Henryk VIII, w 1511 r. przystąpił do Ligi Świętej wymierzonej przeciwko Francji. Francję ze Szkocją łączyło przymierze zwane „Starym Sojuszem” (The Auld Alliance). Teraz Francuzi powołali się na warunki Starego Sojuszu i zażądali wypowiedzenia przez Szkocję wojny Anglii. Jakub IV spełnił te żądania. Zakończyło się to dla niego tragicznie. 9 września 1513 r. pod Flodden armia szkocka została zniszczona przez siły angielskie, zaś sam król Jakub zginął na polu bitwy. Następca tronu, teraz Jakub V, miał niewiele ponad rok. Szkocja ponownie stanęła w obliczu rządów regencyjnych.

Mimo iż królowa Małgorzata była przeciwna wojnie, Jakub IV w swojej ostatniej woli mianował ją regentką, ale tylko w czasie gdy będzie wdową. Po ewentualnym drugim małżeństwie Małgorzata miała stracić tytuł regentki. Parlament szkocki, który zebrał się w Stirling niedługo po bitwie, zatwierdził Małgorzatę na stanowisku regentki. Wokół niej zgrupowała się partia proangielska. Jednocześnie zwolennicy Starego Sojuszu wysunęli własnego kandydata do regencji – Jana Stewarta, 2. księcia Albany, stryjecznego brata Jakuba IV.