W roku 1955 obronił w Getyndze pracę doktorską zatytułowaną Der Dezisionismus bei Ernst Jünger, Carl Schmitt und Martin Heidegger, seine soziale Funktion und seine sozialtheoretische Bedeutung.

W latach 1961–1969 był profesorem nauk politycznych w Getyndze, Saarbrücken oraz we Frankfurcie.

Na emeryturze przeniósł się do Hamburga. Pracował jako niezależny badacz i dziennikarz w Getyndze. Kilka razy wyjeżdżał do ZSRR (1962, 1964, 1969 i 1971), odwiedził Japonię, Meksyk i USA.

Podobnie jak hrabina Marion Dönhoff był jednym z pionierów pojednania Niemiec z Polską. Był krytyczny wobec uwielbienia dla cech uważanych za pruskie i wychwalanych przez badaczy, zachęcał do refleksji nad wartościami i celami, jakimi się kieruje człowiek.

Opublikował m.in. cenione biografie cesarzy niemieckich – Fryderyka II i Wilhelma II, a także biografię organizatora zamachu na Adolfa Hitlera – Clausa von Stauffenberga. Książki te odniosły duży sukces wydawniczy. W Polsce szczególnym uznaniem cieszyły się spisane przez niego – dwukrotnie publikowane (Wydawnictwo CDN, Warszawa 1990;