Sparta operowała w środkowej Grecji, ich przedstawiciele udali się do Kleomenesa z prośbą o pomoc. Ten polecił im zwrócić się do Ateńczyków, której to rady posłuchali i szybko zawarli z nimi przymierze. Celem króla Sparty było skłócenie Aten i Teb, co też ostatecznie udało mu się osiągnąć. Między tymi dwoma poleis doszło do bitwy, którą wygrali Ateńczycy, co przyczyniło się do przesunięcia granicy Platejów oraz sąsiedniego miasta Hysiaj, jak również naturalną drogą przyniosło Pizystratydom wrogość Tebańczyków .
Wypędzenie Majandriosa (518 p.n.e.) W VI wieku p.n.e. Sparta konsekwentnie prowadziła politykę antyperską i antytyrańską. Jeszcze za panowania Anaksandridasa – około roku 524 – podjęła ona próbę obalenia skądinąd sympatyzującego z Persami tyrana Samos – Polikratesa. Kampania zakończyła się klęską (mimo że niemal jednocześnie udało się usunąć tyrana Lygdamisa na Naksos oraz tyranię na Tazos), a Polikrates upadł dopiero w roku 518, zwiedziony i zamordowany przez satrapę perskiego Orojtesa. Wówczas Majandrios – człowiek mający sprawować władzę w czasie nieobecności tyrana – ogłosił na Samos „równość praw” (isonomia), po czym ściągnął do siebie pod byle pretekstem najgodniejszych spośród Samijczyków, a następnie uwięził ich i pozwolił swemu bratu – Lykaretosowi – ich zamordować.