Karol Tarło herbu Topór (zm. w 1702 roku) – kanclerz wielki koronny w 1702 roku, podkanclerzy koronny w latach 1689–1702, wojewoda lubelski w latach 1685–1689, starosta stężycki w latach 1668–1686 i 1693–1695Urzędnicy województwa sandomierskiego XVI-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Krzysztof Chłapowski i Alicja Falniowska-Grabowska. Kórnik 1993, s. 217., marszałek kapturowy sandomierski w 1674 roku, marszałek sandomierskich sądów skarbowych w 1671 rokuZofia Trawicka, Sejmik województwa sandomierskiego w latach 1572–1696, Kielce 1985, s. 143..
Życiorys Jego ojcem był Aleksander Piotr Tarło, kasztelan lubelski, a matką Jadwiga Lanckorońska. Jego żoną została (przed 1674) Zofia Pszonka z Babina. Jego synem był Adam Piotr Tarło (zm. 1719) – stolnik królewski, wojewoda i starosta lubelski, janowski.
Miał też córki, którymi były: Jadwiga Tarło – żona kasztelan radomskiego Jana Kazimierza Lanckorońskiego, Teresa Magdalena Tarło i Dorota Tarło. Na sejmie abdykacyjnym jako poseł województwa sandomierskiego 16 września 1668 roku podpisał akt potwierdzający abdykację Jana II Kazimierza WazyVolumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 481..