W 1918 powrócił do Polski. Uczestniczył w działalności stowarzyszenia „Bandera Polska”. Dekretem Naczelnego Wodza z 1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora marynarkiDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 11.03.1919 r.. Od 27 marca 1919, po wprowadzeniu nomenklatury tytułów oficerskich, występował jako generał podporucznik marynarkiDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 37 z 03.04.1919 r.. Rozkazem z 1 marca 1919 szefa Sztabu Generalnego, w zastępstwie płk. Stanisława Hallera został zaliczony z dniem 19 grudnia 1918 do Rezerwy Oficerów WPDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 29 z 15.03.1919 r.. Od 1920 był szefem Wojskowego Przedstawicielstwa Polski w Gdańsku. W tym czasie przewodniczył komisji zakupu 4 poniemieckich trałowców typu FM. W 1921 został przydzielony na zastępcę przewodniczącego Delegacji Polskiej w Radzie Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku. W późniejszym czasie piastował stanowisko przewodniczącego tej delegacji. Dekretem Naczelnika Państwa z dnia 29 grudnia 1921 r. został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski klasy IV – „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu organizacji wojskowej”. 27 października 1923 został zatwierdzony w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów.