Katarzyna II de Valois, fr. Catherine II de Valois-Courtenay (ur. 1303, zm. 20 września 1346We wszystkich źródłach podaje się rok 1346, jednak Kazimierz Chłędowski w Historiach Neapolitańskich podaje, że śmierć Katarzyny nastąpiła rok później tj. w 1347 r. ) – tytularna cesarzowa Konstantynopola od 1307 r., księżna Tarentu w latach 1313-1332 jako żona Filipa I.
Była także regentką Księstwa Achai 1332-1341 i Gubernatorem Kefaloniii 1341-1346.
Pochodzenie Była najstarszą córką hrabiego Karola Walezjusza, brata a następnie stryja kolejnych królów Francji, i jego drugiej żony Katarzyny I, tytularnej cesarzowej Konstantynopola, z kapetyńskiej gałęzi rodu de Courtenay.
Była siostrą Jana - hrabiego Chartres (zmarłego w dzieciństwie), Joanny - żony hrabiego Roberta III d’Artois i Izabeli, zakonnicy.
Miała liczne przyrodnie rodzeństwo, m.in. Filipa VI, króla Francji i Marię, księżną Kalabrii (matkę przyszłej królowej Neapolu Joanny I).
Małżeństwo W 1303 została zaręczona z Hugonem V Burgundzkim, ale w 1307 po śmierci jej matki, jej ojciec zerwał te zaręczyny. W ocenie Karola Walezjusza Hugon nie był wystarczająco silnym kandydatem, który mógłby pomóc w odzyskaniu tronu Konstantynopola.