Wirydarz (łac. viridarium – gaj, park od viridis – zielony) – niewielki, z reguły prostokątny ogród umieszczany w obrębie murów klasztornych.
Płaszczyzna jego rozplanowana była geometrycznie, a całość często otaczano arkadowymi krużgankami, pośrodku zazwyczaj umieszczając studnię, fontannę, rzeźbę lub drzewoSłownik terminologiczny sztuk pięknych (red. Krystyna Kubalska-Sulkiewicz). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 440. ISBN 83-01-12365-6.. Element ten w architekturze przewidziany był regułą wielu średniowiecznych zakonów (benedyktynów, cystersów, kartuzów) jako nieodłączna część założenia klasztornegoKrystyna Zwolińska, Zasław Malicki: Mały słownik terminów plastycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1993, s. 325, ..
Wirydarze powstawały też niekiedy przy kościołach. Jedyny w Polsce wirydarz przykościelny znajduje się w Kamieniu Pomorskim, przy konkatedrze św. Jana ChrzcicielaKatedra w Kamieniu Pomorskim i zaczarowany ogród na stronie sekulada.com [dostęp 2024-03-30]..
Nazwę tę stosowano również dla określenia dworskich ogrodów z kwiatami, ziołami, z rozmieszczonymi w cienistych miejscach ławkami. Tworzono tam sadzawki z rybami, a nawet wyznaczano miejsce na zagajniki ze zwierzętami.