Języki polisyntetyczne – języki syntetyczne charakteryzujące się obecnością długich słów złożonych z licznych morfemów, łączonych z reguły bez zmian fonetycznych na szwach morfemicznych.
Jeśli w słowie są gromadzone wyłącznie rdzenie pełnoznaczne, a słowo polisyntetyczne przyjmuje wykładniki gramatyczne jedynie jako całość, mówi się o typie inkorporującym (inkorporatywnym). W węższym ujęciu polisynteza polega na włączaniu do wyrazu złożonego elementów deiktycznych.
W językach polisyntetycznych zanika różnica między wyrazem a zdaniem (nawet złożonym), np. w językach jupik:
Anisaxtuxtyfkagatapixnakakjagaka Zdarzyło się, że chciałem go ostatecznie zmusić do chodzenia i przynoszenia śniegu.
Wyraz języka polisyntetycznego składa się z jednego lub kilku rdzeni niosących informację leksykalną, oraz z afiksów niosących informację gramatyczną. W takich językach nie ma ściśle określonej kategorii części mowy, ponieważ każdy morfem znaczeniowy posiada szerokie pole znaczeniowe precyzowane przez licznie dołączane morfemy gramatyczne, i pełni funkcję czasownikową lub rzeczownikową wyłącznie w zależności od użytych morfemów gramatycznych.