Miejscowość zyskała nowy impuls dla rozwoju dopiero po zniesieniu okupacji tureckiej (1878) – początkowo w granicach autonomicznej Rumelii Wschodniej, a od 1885 jako przynależna do ziem odrodzonego państwa bułgarskiego. Do zakończenia drugiej wojny światowej Charmanli zachowało jednak głównie rolniczy charakter (przetwórstwo tytoniu, olejarstwo, hodowla zwierząt).
Powstałe już w czasach nowożytnych miasto posiada dość nieliczne zabytki i pamiątki przeszłości. Do najważniejszych należą: most Garbaty (Гърбав мост) w stylu arabskim, wzniesiony na Rzece Charmanlijskiej pod koniec XVI wieku; resztki muru otaczającego okazały niegdyś karawanseraj (tur. han), zbudowany w 1510 r. dla podróżnych i kupców podążających szlakiem z Belgradu do stolicy imperium; zdrój (miejska studnia), zwana Źródłem Białonóżki (Изворът на белоногата) z rzeźbą i cytatem z wiersza Petko Sławejkowa Źródło Białonóżki (z 1873 r.), inspirowanego romantycznym podaniem ludowym; cerkiew pw. świętego Atanazego (църква „Св. Атанасий“), wzniesiona wraz z ikonostasem w 1835 z darów okolicznych mieszkańców i bułgarskich patriotów; kaplica pw. świętego Tryfona (параклис „Свети Трифон“) z 1886 r. na wzgórzu koło miasta; pozostałości średniowiecznej twierdzy na wzgórzach wokół miejscowości.