W Royal Navy W kwietniu 1948 jako jeden z zaledwie trzech oficerów spośród setek polskich ochotników został przyjęty do Królewskiej Marynarki Wojennej, po czym skierowany do służby w zespołach okrętów eskortowych. W późniejszym czasie ukończył kurs sztabowy. W czerwcu 1952 został promowany na komandora podporucznika (Commander), w 1957 komandora (Captain). W latach 1955–1956 był dowódcą fregaty HMS „Comus”, a w latach 1960–1961 dowodził 5 Eskadrą Fregat i jednocześnie fregatą HMS „Scarborough”. Następnie pełnił funkcję dowódcy Bazy Lotniczej HMS „Culdrose”. W 1964 roku objął stanowisko dowódcy nowoczesnego niszczyciela rakietowego HMS „London”. W 1966 roku awansowany został do stopnia Rear Admiral (kontradmirała). Był pierwszym i jedynym Polakiem w historii brytyjskiej marynarki wojennej, który uzyskał rangę admiralską. Od 1966 do 1969 roku był zastępcą szefa Sztabu Operacyjnego Sił Morskich, po czym dość nieoczekiwanie, w wieku 51 lat przeszedł w stan spoczynku. Oficjalnym powodem była decyzja brytyjskich władz, stwierdzająca że Polacy, posiadający obywatelstwo brytyjskie nie mogą służyć w uważanych za elitarne RAF i Royal Navy.