Do Polski przyjeżdżał jeszcze kilkakrotnie w latach 1963–1964, aby wybrać młodych polskich rzeźbiarzy na stypendium do Francji. thumb|August Zamoyski
Okres formistyczny 1918–1924 W początkach swej twórczości artysta podejmował eksperymenty nawiązujące do ekspresjonizmu, kubizmu i futuryzmu. Portret Rogera Raczyńskiego, 1918, drewno lipowe, wys. 49 cm Ich dwoje, 1919-1923 (artysta wielokrotnie powraca do tego tematu), drewno dębowe, gips Portret Antoniego Słonimskiego, 1923, gips Portret Leopolda Zborowskiego, 1924, drewno lipowe, 40 cm (ostatnia rzeźba Zamoyskiego w drewnie) thumb|Rzeźba Zamoyskiego w muzeum w Pampulha w Brazylii.
Okres realistyczny 1924–1950 thumb|Pomnik kardynała Adama Stefana Sapiehy przy kościele franciszkanów w Krakowie. W tym okresie tworzył dzieła o bardziej realistycznym charakterze, ale zawsze skłaniające się ku daleko posuniętej syntezie i monumentalnej hieratyczności. Głównymi tematami jego prac stały się wówczas akty i portrety kobiece Wenus, 1935, brąz, wys. 166 cm, w 1936 marmur kararyjski, wys. 166 Wierka – głowa dziewczyny wiejskiej, 1936, czarny granit szwedzki, wys.28 cm Rhea, czyli Ziemia, czyli w W półmroku tego świata, 1943–1949, biały marmur portugalski, wys. 168 cm Pomnik Chopina, 1944, Rio de Janeiro, brąz, wys. ok.