thumb|Śmierć generała Henryka Kamieńskiego pod Ostrołęką z 1837 roku thumb|Portret żony w stroju ślubnym thumb|Portret matki z około 1860 roku mały|Rafał Hadziewicz na litografii Maksymiliana Fajansa mały|Grób Rafała Hadziewicza na cmentarzu Powązkowskim Rafał Hadziewicz herbu Wieniawa - (ur. 13 października 1803 w Zamchu, zm. 7 września 1886 w Kielcach) – polski malarz, pochodzący z rodziny polskich Ormian.
Życiorys Uczęszczał w latach 1816–1822 do Szkoły Zamoyskich w Szczebrzeszynie. Studiował od 1822 r. w Oddziale Sztuk Pięknych Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie u Antoniego Brodowskiego i Antoniego Blanka. Otrzymawszy stypendium Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, w 1829 r. wyjechał do Drezna, później do Paryża, gdzie uczył się we francuskiej École des Beaux-Arts u Antoine’a-Jeana Grosa. Następnie studiował i rysował w Akademii Francuskiej w pracowni Bertela Thorvaldsena. W Rzymie przebywał do 1833 r., dużo czasu spędzając w muzeach, galeriach i pracowniach znanych włoskich artystów. Wykonał wtedy wiele szkiców, według malarstwa szczególnie mu bliskiego Rafaela. W 1834 przyjechał do Krakowa, gdzie malował obrazy do kościołów. W Krakowie ożenił się w 1835 r. z Anastazją Głowacką. W 1835 r. przebywając w Medyce wykonał 30 obrazów w cerkwi w Starzawie.