Adam Abramowicz (ur. 2 lutego 1881 w Żoślach (Žasliai) na Litwie, zm. 4 czerwca 1969 w Białymstoku) – polski ksiądz katolicki, kanonik wileński, budowniczy kościołów na Białostocczyźnie.
Życiorys Pochodził z kolejarskiej rodziny Marcina i Cecylii z Sąginów. Ukończył seminarium duchowne w Wilnie, w 1905 roku przyjął święcenia kapłańskie. W następnym roku został proboszczem w Dereczynie, gdzie wybudował murowany kościół. Organizował także nauczanie w języku polskim, za co został aresztowany przez władze carskie w 1908 r. i osadzony w klasztorze franciszkanów w Grodnie, w którym spędził dwa miesiące. Pozbawiony możliwości pracy w diecezji, wyjechał do Rzymu, gdzie studiował na Uniwersytecie Angelicum.
W 1914 roku wrócił do kraju. Początkowo był wikariuszem w parafii św. Rafała w Wilnie, później w Suchowoli. W 1917 roku został proboszczem w Uhowie, gdzie ukończył budowę kościoła parafialnego. Od 21 lutego 1922 do 25 kwietnia 1925 r. był proboszczem w Goniądzu, gdzie wybudował kościół parafialny. Został za to dzieło mianowany kanonikiem honorowym kapituły wileńskiej.