Do Europy sprowadzili ją Hiszpanie w XVI w. Roślina lecznicza: Surowiec zielarski: nasiona Semen Cucurbitae zawierają m.in. kukurbitacyny, fitosterole, glikozydy, pepenozyd, alkaloid. Są bardzo bogatym źródłem aminokwasów (arginina 3,504 g; kwas asparaginowy 2,156 g; kwas glutaminowy 3,756 g; izoleucyna 1,095 g; fenyloalanina 1,061 g; walina 1,713 g; leucyna 1,808 g; alanina 1,009 g na 100 g), fosforu, żelaza, cynku, a także β-karotenu (0,228 mg na 100 g). W surowym owocu znajdują się znaczne ilości β-karotenu (2,974 mg na 100 g) oraz witaminy A (0,496 mg). Sztuka kulinarna: Miąższ owoców dyni można spożywać utarty drobno jako dodatek do surówek, bądź po ugotowaniu jako dodatek do mięs, albo przerobiony na dżem. Z kwiatów dyni można przyrządzać sałatki. Niektóre odmiany są uprawiane jako rośliny ozdobne (tzw. dynia ozdobna).
Uprawa Uprawiana jest z nasion. Roślina światłolubna i ciepłolubna (optymalna dla niej temp. to +25 °C), o bardzo dużym zapotrzebowaniu na wodę. Jeśli jest intensywnie nawożona, rośnie nawet na jałowych piaskach. W dobrych warunkach rozpoczyna kwitnienie po 40–60 dniach od zasiewu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dyniowate Kategoria:Rośliny lecznicze Kategoria:Warzywa Kategoria:Ozdobne rośliny jednoroczne Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza