Ukończył studia na Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego, a następnie historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę magisterską i doktorską pisał pod patronatem profesora Henryka Jabłońskiego. Następnie został kolejno: starszym asystentem, adiunktem i docentem w Katedrze Historii Polski i Polskiego Ruchu Robotniczego, kierowanej przez Emanuela Halicza. Prowadził seminarium magisterskie z zakresu najnowszych dziejów Polski. Awansował do stopnia podpułkownika. Był członkiem rady wydziału oraz kierownikiem cyklu wydawniczego Z lat wojny i okupacji.
Po 1968 jego poglądy i wypowiedzi zaczęły być uznawane za nieprawomyślne. Odsunięty ze społeczności akademickiej przez władze państwowe po tym jak w czasie transmisji telewizyjnej z obrad VI Zjazdu PZPR udał się na przyjęcie towarzyskie do restauracji.