W tym samym roku w mistrzostwach Australii Sedgman uległ w finale McGregorowi, a w 1950 w swoim pierwszym wimbledońskim finale musiał uznać wyższość Amerykanina Budge’a Patty’ego.
Do pięciu wygranych singlowych Sedgman dołożył łącznie siedemnaście triumfów w grach podwójnych. Zanotował m.in. rekordową serię ośmiu z rzędu wygranych turniejów wielkoszlemowych w deblu, począwszy od mistrzostw USA w 1950. Turniej ten wygrał w parze z Johnem Bromwichem, a następne siedem imprez wspólnie z Kenem McGregorem, zaliczając klasycznego Wielkiego Szlema w 1951. Był to jedyny Wielki Szlem w grze podwójnej mężczyzn w dotychczasowej historii tenisa. Prawdopodobnie najbliżsi powtórzenia tego osiągnięcia byli sami Sedgman i McGregor już rok później, kiedy wygrali trzy pierwsze imprezy, a w finale mistrzostw USA ulegli po wyjątkowo wyrównanym meczu Mervynowi Rose’owi i Vicowi Seixasowi 6:3, 8:10, 8:10, 8:6, 6:8. Łącznie Sedgman wygrywał mistrzostwa Australii po dwa razy w deblu i mikście, mistrzostwa Francji i USA również po dwa razy w tych konkurencjach, Wimbledon trzy razy w deblu i dwa razy w mikście. Ponadto zaliczył cztery przegrane finały deblowe i trzy mikstowe.