Ponieważ większość pododdziałów pułku była zaangażowana w walkach pod Herburtowem, Kunaszowem i Bołczowem, kpt. Gabryś rozpoczął marsz na Rudniki z 9 i 11 kompanią III batalionu, kompanią techniczną, oddziałem konnych zwiadowców i przydzieloną artylerią. Oddział liczył łącznie około 600 żołnierzy, 6 dział i 7 ckm. I batalion miał dołączyć do kolumny kpt. Gabrysia w Dytiatynie, zaś II batalion maszerował do Rudnik samodzielnie. W tym czasie Sowieci rozpoczęli odwrót znad Gniłej Lipy. Od zachodu i północnego zachodu na Dytiatyn cofały się brygada 8 Dywizji Kawalerii Czerwonych Kozaków i 123 Brygada Strzelców (razem około 1800 żołnierzy, 16 dział i kilkadziesiąt ckm-ów).
Siły
Strona polska 13 pułk piechoty (bez dwóch batalionów): III batalion (2 kompanie strzeleckie i kompania ckm) kompania techniczna, pluton telefoniczny, oddział konnych zwiadowców; dowództwo III / 8 pułku artylerii polowej dowódca dywizjonu – kpt. Władysław Domański †16 IX 1920, adiutant – ppor. Kazimierz Kaliszek †16 IX 1920, 7/ 8 pułku artylerii polowej – ppor. Zygmunt Gużewski, 4/ 1 pułku artylerii górskiej – kpt. Adam Zając †16 IX 1920, Łącznie: ok. 600 żołnierzy (w tym 60 kawalerzystów), 6 dział, w tym haubice górskie wz. 16, 6 ckmów.