Wojskom cesarskim udało się wprawdzie zdobyć Belgrad, który utracono rok później podobnie jak i inne ziemie serbskie.

W roku 1691 do dyspozycji dowódcy cesarskiego margrabiego Ludwika Wilhelma Badeńskiego postawiono większe siły. Składały się one m.in. z zaciągniętych 6000 żołnierzy pruskich i 2000 Bawarczyków, którzy dołączyli do głównych sił armii (liczącej 50 000 ludzi) stacjonującej w okolicy Budy. Siły te posiadały 90 dział.

Celem margrabiego było sprowokowanie i zniszczenie wojsk tureckich w walnej bitwie. Po otrzymaniu informacji o pochodzie wojsk tureckich na Belgrad, wojska cesarskie pomaszerowały przez Esseg na południowym brzegu Dunaju w kierunku serbskiej stolicy. W pobliżu Peterwardein margrabia badeński założył bazę zaopatrzeniową, z której doprowadzano pomoc przy wykorzystaniu floty rzecznej na Dunaju. Dnia 12 sierpnia 1691 r., gdy cesarscy zbliżyli się do Semlin, ujrzeli oszańcowane siły tureckie liczące 90 000 ludzi i 200 dział. Następne dwa dni armia cesarska przygotowywała się do bitwy w obozie pod Semlin, oczekując na atak turecki. Atak nie nastąpił jednak, a wysokie upały spowodowały choroby w szeregach armii cesarskiej. W tej sytuacji margrabia zdecydował się wywabić Turków ze swych stanowisk zarządzając pozorowany odwrót.