działał na rzecz Towarzystwa Czytelni Kobiet. W latach 1911–1914 wyjeżdżał do Brunszwiku, Meklemburgii i Turyngii, gdzie objął opieką duszpasterską polskich robotników. W roku 1918 przygotowywał Gostyń i okolice na powrót wygnanych filipinów. Z inicjatywy ks. Franciszka Olejniczaka zostało zwołane zebranie, na którym postanowiono wybudować nowy gmach gimnazjum w Gostyniu. Cztery lata później objął stanowisko dyrektora tej szkoły. Dzięki jego działalności udało się zebrać środki na budowę gmachu i zachęcić do pomocy lokalną społeczność. W swojej szkole wprowadził nowoczesne metody nauczania. Wykorzystywał w tym celu przeźrocza, liczne zbiory geologiczne, przyrodnicze i historyczne oraz specjalistyczne pracownie. Zauważył to Prezydent RP Ignacy Mościcki. Postanowił on przyznać Księdzu medal, jednak Franciszek Olejniczak postanowił zamienić go na nowoczesną pracownię chemiczną dla swojej szkoły. Niedługo potem zachorował na jaskrę. Był dwukrotnie aresztowany w czasie II wojny światowej – 21 września 1939 i 2 lutego 1940 roku. Więziony najpierw w Gostyniu, potem w Lesznie, a następnie w Poznaniu, w Forcie VII (KL Posen). Wypuszczony w czerwcu tego samego roku, ale z zakazem powrotu do Gostynia. W tym czasie zamieszkał w Poznaniu. Do Gostynia wrócił w 1945 roku i od razu rozpoczął prace nad odbudowaniem budynku gimnazjum.