Województwo koszalińskie – dawna jednostka podziału administracyjnego Polski najwyższego szczebla, której stolicą był Koszalin, powołana do życia w myśl reformy administracyjnej wprowadzonej 6 lipca 1950Ustawa z dnia 28 czerwca 1950 r. o zmianach podziału administracyjnego Państwa ().
Historia Województwo koszalińskie było, obok opolskiego i zielonogórskiego, jednym z trzech nowych województw, powołanych do istnienia w myśl reformy administracyjnej z 1950 roku. Zostało utworzone ze wschodniej części dużego, obejmującego niemal całe Pomorze Zachodnie, województwa szczecińskiego. Zajmowało obszar 18 104 km² (10. miejsce w kraju), a w 1972 roku mieszkało tu około 815 400 mieszkańców. Graniczyło od zachodu z województwem szczecińskim, od południa z województwem poznańskim, od południowego wschodu z województwem bydgoskim, a od wschodu z województwem gdańskim. Krótki odcinek (ok. 5 km) dzielił je od województwa zielonogórskiego.
Mimo że stolicą regionu był Koszalin (64 877 mieszk. w 1970 roku), to Słupsk był największym miastem (68 699 mieszk. w 1970 roku) i głównym ośrodkiem przemysłowym. Po reformie administracyjnej w 1975 r.