Cykl wykładów w Pradze, obejmujący także wystąpienia Gropiusa, Ouda, Loosa, Le Corbusiera i Amadee Ozenfanta wywarł duży wpływ na porzucenie przez wielu czeskich architektów rozwiązań klasycyzujących na rzecz architektury nowoczesnej.

Wkrótce wykształciły się w Czechach trzy środowiska modernistów lub funkcjonalistów: W grupie skupionej wokół czasopisma Stavitel zaobserwować można wpływy kubizmu i nowoczesnej architektury holenderskiej. Należeli do niej m.in. Adolf Benš, Bohuslav Fuchs, Kamil Roškot, Josef Stepánek. Grupa Devětsil, związana z czasopisem RED skupiała się wokół teoretyka i krytyka architektury Karela Teigego i orientowała się na twórczość Le Corbusiera. Do grupy tej zaliczali się m.in. Jaromír Krejcar, Jaroslav Fragner, Josef Havlíček. Grupa skupiona wokół czasopisma Stavba – Oldřich Tyl, Oldřich Starý, Ludvík Kysela

Po II wojnie światowej i fazie socrealizmu około 1960 upowszechnił się w wielkomiejskiej architekturze Czech styl międzynarodowy.