Topór, siekiera – narzędzie służące do rąbania lub broń obuchowo-sieczna. Najczęściej w formie klinowatego obucha osadzonego na stylisku. W znaczeniu symbolicznym także jako element heraldyczny.
Jest to najstarsze i nadal używane narzędzie złożone. Topór jest używany od ponad czternastu tysięcy lat, jest rozwinięciem pomysłu kija z obciążonym końcem (który dał też początek takim wynalazkom jak: maczuga, młotek, motyka, topór ciesielski itp.) Zmieniał się materiał i zastosowanie, ale zasada działania pozostała niezmieniona. Początkowo wykonywany z kamienia i rogu, brązu, a następnie stali.
Historia Siekiery z kamienia łupanego umieszczane były w rozczepionym stylisku, obwiązywanym dla wzmocnienia sznurami lub rzemieniami. Siekiery neolityczne posiadały już często wywiercony otwór dla mocowania trzonka. Pierwsze siekiery z brązu – tzw. siekiery tulejowe, posiadały szeroki, rurowaty otwór ze strony przeciwległej do ostrza, do niego prostopadły, i wymagały specjalnie ukształtowanego, wygiętego prawie pod kątem prostym styliska.