24 lipca 1950 został Prokuratorem Generalnym.

Był znany jako kontynuator stylu pracy w prokuraturze sprzyjającego łamaniu praworządności – zastępcy naczelnego prokuratora wojskowego Henryka (Hersza) Podlaskiego, co było przedmiotem badania Komisji powołanej dla zbadania przejawów łamania praworządności przez pracowników Generalnej Prokuratury i Prokuratury m.st. Warszawy. Komisja w swoim sprawozdaniu z 11 kwietnia 1957 stwierdziła, że zwolnienie Stefana Kalinowskiego z zajmowanego stanowiska było słuszne i uzasadnione. Porównując Podlaskiego do Kalinowskiego, komisja dodała, że ten pierwszy niewątpliwie przewyższał wiedzą fachową, wykształceniem, ogólną inteligencją i śmiałością decyzji Kalinowskiego.

Od 1954 do 1959 był członkiem KC PZPR. W latach 1945–1947 poseł do Krajowej Rady Narodowej, reprezentując Polską Partię Robotniczą. Od 1952 do 1956 poseł na Sejm. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Krzyżem Oficerskim (1947). i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Dzień przed śmiercią, 29 grudnia 1983 znalazł się na liście wyróżnionych Pamiątkowym Medalem z okazji 40 rocznicy powstania Krajowej Rady NarodowejUhonorowani pamiątkowymi medalami /w/ "Trybuna Robotnicza", nr 307, 30 grudnia 1983, s. 3.