Idea rewolucji ludowej przenika wszystkie listy Lewskiego. U podstawy jego idei socjologicznych leży myśl o decydującej roli mas ludowych w historii.
Organizacja sieci powstańczej W latach 1869–1871 udało mu się stworzyć ogólnokrajową organizację, którą dla odróżnienia od ugrupowań emigracyjnych nazwał Wewnętrzna Organizacja Rewolucyjna. Obejmowała ona sieć komitetów, podporządkowanych zarządowi rezydującemu w mieście Łowecz. Lokalne jej komitety gromadziły broń, organizowały szkolenia bojowe, dokonywały zamachów na Turków i Bułgarów postrzeganych jako zdrajcy.
Dużym sukcesem Lewskiego było doprowadzenie do współpracy, a w maju 1872 – pełnego zjednoczenia z silną organizacją emigrantów bułgarskich – Bułgarskim Rewolucyjnym Komitetem Centralnym Lubena Karawełowa. Nowa organizacja, po kongresie w Bukareszcie w dniach 29 kwietnia - 5 maja 1872, przyjęła nazwę tego drugiego ugrupowania.
thumb|250px|Zajazd, w którym pojmano Lewskiego
Lewski wrócił do kraju 1 czerwca 1872 roku.
Aresztowanie Jesienią 1872 po licznych napadach rewolucjonistów na przesyłki pocztowe (szczególnie po tzw. Rozboju Arabakonackim w Botewgradzkim prochodzie, który odbył się wbrew zaleceniom Lewskiego), Turcy przystąpili do energiczniejszych działań, które zakończyły się częściowym rozbiciem siatki konspiracyjnej, łącznie z centralą.