Wykładał w Xiamenie, a potem objął katedrę języka i literatury chińskiej na Uniwersytecie Sun Jat-sena w Kantonie.
W kwietniu 1927 protestując przeciw skazywaniu i zabijaniu komunistów, w tym studentów, przez rząd Kuomintangu, zrzekł się katedry i wyjechał do Szanghaju, który uchodził wówczas za kolebkę partii komunistycznej. Był tam m.in. założycielem Ligi Wolności Chin oraz chińskiej Ligi Pisarzy Lewicowych.
Lu Xun był także eseistą (napisał ponad 700 esejów) oraz tłumaczem.
Od 1995 Stowarzyszenie Pisarzy Chińskich przyznaje co trzy lata Nagrodę Literackę im. Lu Xuna, nazwaną na cześć pisarza.
Przypisy
Bibliografia Lu Sün, Opowiadania, przeł. Olgierd Wojtasiewicz, Wanda Kindler, Czytelnik, Warszawa, 1953, s. 208. Lu Xun, Opowiadania, przeł. Katarzyna Sarek, Wydawnictwo Dialog, Warszawa 2015. Lu Xun, Prawdziwa historia A Q, przeł. Katarzyna Sarek, Wydawnictwo Dialog, Warszawa 2017. Lu Xun, Do boju!, przeł. Maria Jarosz, Katarzyna Sarek, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2025.
Linki zewnętrzne Artykuł o Lu Xunie na stronach Chińskiego Radia Międzynarodowego.
Kategoria:Pisarze epoki Qing Kategoria:Pisarze związani z Nankinem Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1936