Demetriusz Poliorketes (), „ten, który oblega miasta” (ur. 336 lub 337 p.n.e., zm. 283 lub 282 p.n.e.) – król macedoński, syn Antygonosa Jednookiego Macedońskiego, według Plutarcha jeden z najwybitniejszych dowódców świata antycznego, pionier w dziedzinie wykorzystywania maszyn oblężniczych w sztuce wojennej.
Życiorys Do najważniejszych autorów piszących na temat Demetriusza zaliczają się Plutarch z Cheronei i Diodor Sycylijski, którzy opierali się na wcześniejszym opisie Hieronima z Kardii.
Dzieciństwo spędził w Kelainai we Frygii. Od 24. roku życia u boku ojca, Antygona Jednookiego, toczył nieustanne wojny niemal ze wszystkimi państwami położonymi nad wschodnim Morzem Śródziemnym. Antygon stopniowo wprowadzał Demetriusza do polityki. Około 320 p.n.e. Demetriusz zawarł polityczny mariaż z córką Antypatra, Filą. Później do 301 p.n.e. żenił się jeszcze dwa razy, a łącznie miał pięć żon.
W 315 p.n.e. został wysłany na granicę syryjsko-egipską, skąd spodziewano się ataku Ptolemeusza. W roku 312 p.n.e. po raz pierwszy stanął na czele armii. W bitwie pod Gazą jego wojska uległy przeważającym siłom Ptolemeusza i Seleukosa. Kilka miesięcy później, po zwycięstwie nad Killasem, wodzem Ptolemeusza, zajął Babilon.