Patologizacja różnic doprowadziła do zamykania w zakładach psychiatrycznych i poddawania terapii elektrowstrząsami dzieci i młodzieży transgresywnej”Jurisprudential Annotations to the Yogyakarta Principles, s. 43.. „Przewodnik działacza Zasad Yogyarta” podkreśla, że „ważne jest, aby pamiętać, że «orientacja seksualna» była zdeklasyfikowana jako choroba psychiczna w wielu krajach, jednak „tożsamość płciowa” lub „zaburzenie tożsamości płciowej” wciąż pozostaje do rozważenia”Activist’s Guide to the Yogyakarta Principles, p. 100.. Zasady te wpłynęły na deklarację ONZ w sprawie orientacji seksualnej i płci kulturowej.
Kształtowanie się tożsamości płciowej
Tożsamość płciowa jest zazwyczaj kształtowana do trzeciego roku życia i jest niemal niemożliwa do zmiany po tym okresie. Kształtowanie na ogół kończy się między czwartym a szóstym rokiem życia. Na kształtowanie tożsamości wpływa otoczenie, interakcja społeczna i osobiste zainteresowania dziecka. Rozumienie płci może być podzielone na cztery części: a) rozumienie pojęcia płci, b) nauka standardów ról płciowych i stereotypów, c) identyfikacja z rodzicami oraz d) formowanie preferencji płci. Trzylatek może utożsamiać się jako chłopiec bądź dziewczynka, nie wiedząc, iż płeć jest trwała.