Został wysłany do Wietnamu Południowego w styczniu 1964 roku, a w czerwcu objął dowództwo nad Dowództwem Pomocy Wojskowej w Wietnamie (MACV). Westmoreland przyjął strategię wojny na wyniszczenie przeciwko Vietcongowi i armii północnowietnamskiej, próbując pozbawić je siły ludzkiej i środków do prowadzenia dalszej walki. Wykorzystał także przewagę techniczną Stanów Zjednoczonych, używając artylerii i lotnictwa na ogromną skalę zarówno w konfrontacjach taktycznych, jak i w bombardowaniach strategicznych Wietnamu Północnego. Pomimo sukcesów militarnych poparcie społeczne dla wojny w Stanach Zjednoczonych ostatecznie zmalało, zwłaszcza po krwawej bitwie o Khe Sanh i ofensywie Tết w 1968 roku. Tuż przed mianowaniem go szefem sztabu armii, siły amerykańskie w Wietnamie osiągnęły szczytową liczebność 535 000 ludzi.
Strategia Westmorelanda ostatecznie zakończyła się niepowodzeniem politycznym i militarnym. Rosnące ofiary po stronie Stanów Zjednoczonych i obowiązkowy pobór podkopały wsparcie amerykańskiego społeczeństwa dla wojny, podczas gdy duże straty wśród cywilów osłabiły poparcie międzynarodowe dla Wietnamu Południowego.
Bibliografia